Gelecek Partisi'nden yüzde 7 tepkisi: Bizans oyunlarını devreye soktular | Pelerin Kutusu | Bilim Sanat Yazılım Kitap Oyun Teknoloji Gündemi

Gelecek Partisi’nden yüzde 7 tepkisi: Bizans oyunlarını devreye soktular

Gelecek Partisi Sözcüsü Serkan Özcan, partisinin haftalık basın toplantısında gündeme dair açıklamalarda bulundu. Özcan’ın gündeminde Diyanet Lideri Ali Erbaş’ın isimli yıl açılışında dua etmesi, seçim sisteminin değişmesi ile yüzde 7’ye düşürülen seçim barajı ve Orta Vadeli Program hususları vardı.

Özcan, Cumhur İttifakının seçim barajını yüzde 7’ye düşürmesine yönelik, ‘Kaybedeceklerini anladılar ve bir sonraki seçimlerin taşlarını dizme telaşındalar. Natürel ki işin içinde küçük ortağın kısa vadeli muhtaçlıkları, Meclis’e sokmak istemedikleri partilere yönelik hesaplar da var. Geçmişte de denenmiş fakat tutmamış Bizans oyunları bu yüzden de devreye sokulmakta. Buradan açıkça söyleyelim, bu oyunlar tutmaz beyefendiler. Millet o oyunları bozar; sandıkta yırtıp atar.” diyerek reaksiyonu gösterdi.

Özcan’ın açıklamalarından satırbaşları şöyle:

”Yargıtay’daki İsimli Yıl Açılış Merasimine bu sene, Diyanet İşleri Liderinin iştiraki ve Dua kısmı damga vurdu. Şunu tabir etmek gerekir ki; bu tartışmada 2 kesim var. Biri “özgürlükçü bedellerden nasibini almamış vesayetçi kesim; oburu “iktidarın sadakat kültürünü sağlamada dini araçsallaştırmasına göz yumanlar” olağan bir demokraside ve hukuk devletinde aslında bu tablo sorun olarak görülmezdi.

Tıpkı, İncil üzerine yemin eden devlet liderleri üzere. Ülkemiz açısından temel sorun addedilmesi gereken sorun; dini görünürlüğün ve şiarların, iktidara sadakat bildirimine araç kılınmasıdır.

‘SORUN İKTİDARIN DİNİN ŞİARLARINA SAYGIYI, KENDİSİNE SADAKAT İÇİN ARAÇSALLAŞTIRMASIDIR’

Meğer din de, laiklik de iktidara sadakatin araçları değildir. Adaleti tarumar ettiğiniz bir ülkede, din adamlarına o kurumun başında hayır duası ettirmek, dine de dindarlara da yapılmış bir kötülüktür. Halbuki din; sadakatin prensiplere yapılmasını ister. O unsurların yüzü suyu hürmetine de bir dönemliğine hukukun üstünlüğüne bağlı takımlar misyon yapar. Madem ki dini bu kadar önemsiyorsunuz. Yargıtay açılışında ettiğimiz duaların karşılığının ne olduğunu, lakin kontrolle ve hukuku işletmekle ölçebilirsiniz. Adaletin ikamesi için dua ediyoruz madem o halde hukukun üniversal normlarının işleyip işlemediğini de; şeffaflığa, kontrole açık olup olmadığımız da; dinin “emanet”, “ehliyet-liyakat” ve hesap verebilirlik prensiplerini de işletmeliyiz.

Bir kere daha altını çizelim ki; burada sorun; iktidarın dinin temel prensiplerini ve kozmik normları ayağının altına alıp çiğnerken; dinin şiarlarına saygıyı, kendisine sadakat için araçsallaştırmasıdır.

‘DİN, OTORİTELEŞME EMELLERİNE ARAÇ KILINIYOR’

Halbuki Unsurlara sadakat, şahıslara ve kurumlara eleştiriyi, kontrolü, sorgulamayı, hesap sormayı beraberinde getirir. Tenkit düzeneklerinin önüne keyfiliğin konmasını; yolsuzluk üzere sistemlerin olağanlaşmasını, engellemek dinin de dindarın da vazifeleri ortasındadır.

Temel tartışma bu olmalıdır. Temel tartışma Yargıtay’da dua edilmesi ya da Diyanet’in görünür olup olmaması değil; bunların otoriteleşme emellerine araç kılınmasıdır. Yani dinin; otoriter bir idareye şartsız itaate, adaletsizliklerin örtülmesine araç kılınmasıdır rahatsız edici olan. Topluma da bu gerçeklik bu biçimde anlatılmalıdır. Yargıtay açılışında diyanete yer veren ve dua ettiren iktidarın, evvel bu bahislerdeki karnesi sorgulanmalıdır; yoksa dua seramonisi değil. Tıpkı sadakat seramonileri, elinde aydınlanma meşalesi taşıdığını düşünen, halka doruktan bakan vesayetçi zorbalar tarafından, geçmişte de bu halka dayatıldı. Kozmik insanlık unsurları umurlarında bile olmadı.

Bugün yapılanın da bundan hiç bir farkı yok. Geçmişte de, bugün de unsurlar alanda yok. Emanet’e ve kamusal alan sıkıntısına bakışta da tıpkı sorunu görüyoruz aslında. Dün birileri kendisini bu ülkenin maliki görerek, kamu kaynaklarını hoyratça kullanmakta, dilediklerini varlıklı etmekte, güç için üniversal norm ve kurumları, ideolojik kararlarında keyiflerince araç kılmaktaydılar. İdeolojiden güç devşirmekle belirli bir dini yorumdan güç devşirmenin farkı yoktur.

Hele ki ülke kaynaklarının sömürüldüğü, keyfe ıstırap kullanıldığı, kutuplaştırmayı artırarak toplumsal barışa ziyan verildiği, Meclisin işlemesinin akamete uğratılıp kontrol misyonunu göremediği; kurumların ve bürokrasinin misyonlarını savsakladığı bir ortamda, vesayetçiliğin ya da dinin bir yorumunun bu meseleleri maskelemede kullanılması bildik bir prosedürdür. Bahsimiz madem ki Yargıtay; o halde “devletin dini adalettir” kelamını pratikte de göstermektir değerli olan. Bu yapılmıyorsa hatta zıddından örnekler arşa ulaşmışsa, o halde o duaların da bir manası yoktur.

“ZULÜMLE ABAD OLANIN, AHİRİ BERBAD OLUR”

Gerçek dua, fiili duadır. Yani yargı bağımsızlığını sağlayacak; üniversal kriterlere uyacak, güçlüye öbür zayıfa öbür hukuk uygulamayacak bir ortamı yaratmaktır. Muhafazakar-mütedeyyin kısımların de adalet duası, bu tablonun oluşup oluşmadığını denetlemek olmalıdır. Değilse ses vermek, itiraz etmek olmalıdır. Temel dua budur.

Yöneten ve yönetilenler olarak, hukukun üstünlüğüne inanıp ona nazaran davranırsak, fiili duayı da yerine getirmiş oluruz. Ne demişti Yunus Emre; “Zulümle abad olanın, ahiri berbad olur”. Duamız zulme sapmamak, sapanları uyarabilmek için feraset, bilgi ve yanlışsız icraatlar üzerine olmalıdır. Madem ki Adalet için dua ediyoruz; O halde duamız, seçim maddelerinin gayrı ahlaki bir gayeyle, keyfice, sadece galebe çalabilmek için değiştirildiği değil. Her türlü yolsuzlukla çabayı şiar edinmiş bir siyaset için olmalıdır.

Maddelerin, siyasi iradeye muhalif olan gazeteci, siyasetçi, öğrenci, yahut işadamına keyfice işletildiği değil, hukukun her şeyin üzerinde addedildiği bir siyaset için olmalıdır. Yargıtay açılışında dua ediyoruz lakin dünya sıralamasındaki hukuk karnemiz tam bir fecaat. Yolsuzlukla uğraş sıralamasında 106 ülkenin gerisine düştük. O dualar adrese teslim ihalelerin olmaması,

İmar rantlarının engellenmesi, iddianameleri bile yazılmamış insanların, yıllarca cezaevinde tutulmaması için de yapılmalıdır. Sonuç olarak bugün problemimiz istikrar ve kontrolün olmadığı, kuvvetler ayrılığının inşa edilemediği bir siyasi ahlak ve rejim meselesidir. Problem bu ülkenin milyonlarca ferdinin ritüelinin sorgulanması sorunu değil. Bu, farklı mezhepten, dinden, etnik kökenden tüm toplulukların şiarları için de geçerlidir. Sorunumuz o imajların neleri örttüğü hangi yolsuzluklara usulsüzlüklere perde edildiğidir.

‘ENFLASYON HEDEFLEMESİ SİYASETİNİ AÇIKÇA RAFA KALDIRMIŞIZ’

Biliyorsunuz yeni bir OVP açıklandı. Hazinenin hala bu ucube sistemde OVP yazabilmesi bile bir muvaffakiyet aslında. Pekala bu metne ne ölçüde prestij edeceğiz? Elbette bu metnin prestij görebilmesinin kriterleri var.
En kıymetli kriter hali hazırdaki sistemde; bağımsız düşünebilen, çalışma özgürlüğüne sahip bir bürokrasi olup olmadığı. TV’den sinyal alan bürokratlar tarafından yazılmış olması bile aslında bu metnin prestijinin olmadığının en açık göstergesi. Bir öbür kriter ise bu metni hazırlayan siyasi iradenin geçmiş performansı, o denli değil mi? Hatırlayacak olursak; bundan 3 sene evvelki OVP’ye nazaran enflasyonda bu yılı %5 ile kapatacaktık.

Bugün enflasyon nerede? %19. Bu derece makus performans gösteren bir siyasi iradenin hazırladığı dokuman inanç verebilir mi? OVP bize diyor ki; önümüzdeki 4 yılda ortalamada %6,25 büyüyeceğim.
“Madem bunu yapabiliyordunuz, Cumhurbaşkanlığı sistemine geçtiğimizden beri; neden yalnızca yıllık %2,4 büyüdünüz?” diye sormazlar mı beşere? Bir başka prestij sorunu da hukuka, kurum ve kurallara olmayan hürmet. Şayet bir ülkede OVP’yi hazırlayan kurum ve şuralar baştan aşağı çökertilmişse, bu metnin bir prestiji olabilir mi? TV’den “bu ay olmadıysa, bir sonraki ay faizi düşür” diyen bir akılla yönetiliyoruz.

NE OLDU DA FAİZ TEORİLERİNİZ BU ÜLKEYİ ÖNÜMÜZDEKİ YIL 250 MİLYAR TL FAİZ ÖDEMESİNE MAHKUM ETTİ?

Artık enflasyon hedeflemesi siyasetini açıkça rafa kaldırmışız. 45 gün önce Merkez Bankası’nın açıkladığı varsayım %14, OVP’de %16. 2022’de % 9.8; 2023’de % 8; 2024’te % 7.6 kestirim edip bana itimadın diyorsun lakin, daha 45 gün evvelki maksadından %15 sapmışsın? 45 gün evvel yaptığın enflasyon ve cari açık kestirimleri, OVP’ye konulacak kadar bile bedel görmemiş. Bırak vatandaşı, çalışanı, patronu yahut yatırımcıyı, seni o makama atayan hükümet bile sana inanmamış. Artık sadece faizleri talimatla düşürmek zorunda olduğunu bildiğin için, enflasyondaki yükseliş süreksiz, çekirdek enflasyon belirleyici diyorsun. Sana kim, neden inansın?

OVP’nin bir öteki kesimi faiz harcamaları ile ilgili. Buradan ülkenin sırtından güçlü olmaya alışmış bir avuç tefeciye, faizciye muştuyu verelim. İktidar yeniden en çok sizi düşünmüş. Bu yıl faiz ödemelerini 180 milyardan 190 milyara çıkarmış. Yetmemiş, önümüzdeki yıl için de her bir saat başına yaklaşık 29 milyon TL faiz ödemesi koymuşlar. Hani faizle nasıl uğraşılırmış gösterecektiniz Sn.Cumhurbaşkanı?
Şayet hakikat yönetseydiniz 2013-2017 ortasında olduğu üzere hala 50-60 milyar, haydi enflasyonu da katalım 80-90 milyar ödeyecektiniz faize. Ne oldu da sizin faiz teorileriniz bu ülkeyi önümüzdeki yıl 250 milyar TL faiz ödemesine mahkum etti?

‘BİZANS OYUNLARI BU YÜZDEN DE DEVREYE SOKULMAKTA’

Şu seçim sisteminin değişmesi, ve yüzde 7 seçim barajı sorunundan ne anlamalıyız sanki? Bu iktidar daha fazla demokrasi, daha fazla temsilde adalet ve idarede istikrar istiyor olabilir mi? “Ne ilgisi var?” dediğinizi duyar üzere oldum. Pekala artık ne oldu da barajın yüzde 7’ye düşürülmesine karar verildi? Neden yüzde 3 ya da yüzde 5 değil de 7 mesela. O denli ya; Cumhurbaşkanlığı sisteminde zati tek kişilik bir hükümet kelam konusu. Yani seçim barajının idarede istikrarla bir ilgisi kalmadı.

Aşikâr ki ortada bir siyaset mühendisliği kelam konusu. Ancak bu mühendislik yalnızca önümüzdeki seçimleri içermiyor. Aşikâr ki kaybedeceklerini anladılar ve bir sonraki seçimlerin taşlarını dizme telaşındalar. Müflis tüccarın eski defterleri karıştırması misali, “Yok baraj şu olsun, yok dar bölge o denli olsun” falan. “Hadi seçim bölgesi sonlarını da şöyle yapalım.” derlerse kimse şaşmamalı.

Alışılmış ki işin içinde küçük ortağın kısa vadeli gereksinimleri, Meclis’e sokmak istemedikleri partilere yönelik hesaplar da var. Geçmişte de denenmiş ancak tutmamış Bizans oyunları bu yüzden de devreye sokulmakta. Buradan açıkça söyleyelim, bu oyunlar tutmaz beyefendiler. Millet o oyunları bozar; sandıkta yırtıp atar. Bunlar yapmaz lakin biz milletimizle tekrar de paylaşalım: Temsilde adalet ve idarede istikrar, güçlendirilmiş parlamenter sistemdeki değişiklerle aslında sağlanır.

Nedir onlar söyleyelim: Hükümet yıkmayı zorlaştıran ancak yapmayı kolaylaştıran sistemik sübaplardır. Alternatifini ortaya koymadan gensoru verememek; Hükümet düşürememektir mesela. Birtakım Batılı ülkelerde de uygulamaları olan bir sistemdir bu. Güçlü bir sistem ve güçlü bir Meclis, bunların Bizans oyunlarıyla ayakta tutmaya çalıştıkları düzensizliğin, sistemsizliğin panzehiridir. Oksijen çadırına soktukları bu sisteme inşallah hayat bahşedeceğimiz günler yakındır!”

Kaynak: Karar

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir